Update: Col de Joux Plane is de col van Landis “rising from the ashes” (only to finish in zak en ash) en waar Armstrong al eens door het ijs is gezakt. Ik zal hun eens gaan tonen hoe het moet.

De excuses:

-Michke. Michke heeft als eeuwig excuus dat hij van Dendermonde is, dus kwalijk kunnen we het hem niet nemen. Deze keer had hij echter als bijkomend excuus dat hij al de hele week bruine strepen achterliet. Allez Michke, voor ne nekeer dat ge eens een excuus had om altijd achteraan te rijden!

-Koen mocht niet van zijn vrouw, hij moest naar Dierenpark Paradisio. I kid you not. Koen, kunt ge misschien de email van die van ulle doorgeven, dan kan ik haar vanaf nu direct contacteren om te vragen of je mee mag? Maar bon, la Buissoniere is iets voor *echte* mannen, dus misschien beter dat hij vorige zondag doorbracht met dierenparken, den afwas, het stof afdoen en zijn nagels te lakken.

-Sander. Sander en zijn ouderdomskwalen daar hebben we begrip voor. We hebben allemaal die documentaire over progeria gezien op de VTM en vermoeden dat Sander een light-vorm heeft. Daarenboven had hij een briefke.

Benoit. Benoit was bijna meegegaan, op voorwaarde dat hij om 12 uur terug thuis kon zijn. Benoit, serieus blijven hé. T’is geen koers hé!

Bleven over: Yours truly, de Sven en Swantani.

(hier ons aller Sven op de Cote de Putaincafaismalle)

Aangekomen in Tilff om 10uur, heb ik mijn mecaniciens aan het werk gezet om mijn stalen ros in orde te maken alsook voor voeding en drank te zorgen. Dan het fietspad naast de Ourthe op. Om 10 uur was het daar best frisjes, gelukkig volgde de eerste beklimming na 3km en kregen we het aldus rap genoeg warm. Voor de rest was het vooral veel klimmen. Alhoewel, na elke beklimming kwam meestal een afdaling. Dat is een geografisch feit. Toegegeven, we waren er zelden rouwig om. Behalve de Swa, voor hem kon het weer niet hoog genoeg zijn. Er ligt een dna-staal in het lab as we speak. Ik hou U op de hoogte van verdere ontwikkelingen met betrekking tot zijn schorsing in het clubkampioenschap. De grootste prestatie was voorbij het Musee de la biére et du pécket rijden zonder te stoppen. Om enkele hectameters verder toch te stoppen voor een bijeenkomst van oude knarren en hun oude karren (allez, moto’s, in naam van de alliteratie neem ik hier een loopje met de waarheid). Dan nog een hele poos ons kas leeggereden tot we terug in Tilff, ons vertrekpunt, aankwamen. Het toeval wil echter dat in Tilff de Cote de Sart Tilman begint, de kuitenbijter uit de finale van Liége-Bastogne-Liége. Sart Tilman: 3,7 km aan gemiddeld 5,9% stijgingspercentage. Natuurlijk moesten we die dus ook op. Het beloofde een spannende finale te worden. Beloofde, tot Sven en yours truly zich lieten ringeloren (™ M. Wuyts) door de Swa die zijn achterstand inschattende tot de conclusie kwam dat hij als laatste ging eindigen. Hij besloot dus maar voor de “Wacht efkes, mijn ketting ligt er af!”-truuk te gaan. De tijd dat die er terug op lag (negers en mechaniek, het komt nooit goed) was hij natuurlijk terug op adem en smelte onze opgebouwde voorsprong als sneeuw voor de zon.
Soit, dan terug naar beneden, alhoewel hier normaalgezien Sven de snelste moest zijn omdat hij de zwaartekracht meeheeft was hij hier ook de laatste, wegens “verloren gereden op weg naar boven”. Yup, ergens halverwege de Cote de Sart Tilman is er een splisting waarvan één kant verder naar boven gaat en één naar beneden. Toen Sven dat zag (en de leiders al lang niet meer) moest hij dus gedacht hebben: “Ha! Die *beklimming* dat zal wel hier naar beneden zijn zekers?” Goed geprobeert Sven.

Zoals U ziet hebben we na afloop op een terras naast de Ourthe het klassieke wafelfestijn gehouden. Voor alle foto’s bezoek gerust de Flickr-set.

Tot volgend verslag. (dan met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid geschreven door een andere Vriend van de Bruine Streep )

127 km in een bosrijke omgeving bergen op en af. Gelukkig is de oppervlakte die die 127km bestrijkt een zakdoek groot en kunnen mindere Goden al afstappen na 37 of 83 km en wachten op de rest in ‘t café.

En terwijl wij op café zitten gaat de Choco nog is vlugjes de Ourthe over om de Sart Tilman op te fietsen.

Alles zat mee, het weer, de wind, de catering, alleen de Koen zijn benen lieten het afweten tijdens de terugweg.

Hierzie, de Koen die vecht tegen de deshydratatie.