Ritverslag: La Buissoniere

Vorige zondag dus La Buissoniere gereden. Iedereen ging mee gaan natuurlijk. Tot het er op aan kwam.

De excuses:

-Michke. Michke heeft als eeuwig excuus dat hij van Dendermonde is, dus kwalijk kunnen we het hem niet nemen. Deze keer had hij echter als bijkomend excuus dat hij al de hele week bruine strepen achterliet. Allez Michke, voor ne nekeer dat ge eens een excuus had om altijd achteraan te rijden!

-Koen mocht niet van zijn vrouw, hij moest naar Dierenpark Paradisio. I kid you not. Koen, kunt ge misschien de email van die van ulle doorgeven, dan kan ik haar vanaf nu direct contacteren om te vragen of je mee mag? Maar bon, la Buissoniere is iets voor *echte* mannen, dus misschien beter dat hij vorige zondag doorbracht met dierenparken, den afwas, het stof afdoen en zijn nagels te lakken.

-Sander. Sander en zijn ouderdomskwalen daar hebben we begrip voor. We hebben allemaal die documentaire over progeria gezien op de VTM en vermoeden dat Sander een light-vorm heeft. Daarenboven had hij een briefke.

Benoit. Benoit was bijna meegegaan, op voorwaarde dat hij om 12 uur terug thuis kon zijn. Benoit, serieus blijven hé. T’is geen koers hé!

Bleven over: Yours truly, de Sven en Swantani.

(hier ons aller Sven op de Cote de Putaincafaismalle)

Aangekomen in Tilff om 10uur, heb ik mijn mecaniciens aan het werk gezet om mijn stalen ros in orde te maken alsook voor voeding en drank te zorgen. Dan het fietspad naast de Ourthe op. Om 10 uur was het daar best frisjes, gelukkig volgde de eerste beklimming na 3km en kregen we het aldus rap genoeg warm. Voor de rest was het vooral veel klimmen. Alhoewel, na elke beklimming kwam meestal een afdaling. Dat is een geografisch feit. Toegegeven, we waren er zelden rouwig om. Behalve de Swa, voor hem kon het weer niet hoog genoeg zijn. Er ligt een dna-staal in het lab as we speak. Ik hou U op de hoogte van verdere ontwikkelingen met betrekking tot zijn schorsing in het clubkampioenschap. De grootste prestatie was voorbij het Musee de la biére et du pécket rijden zonder te stoppen. Om enkele hectameters verder toch te stoppen voor een bijeenkomst van oude knarren en hun oude karren (allez, moto’s, in naam van de alliteratie neem ik hier een loopje met de waarheid). Dan nog een hele poos ons kas leeggereden tot we terug in Tilff, ons vertrekpunt, aankwamen. Het toeval wil echter dat in Tilff de Cote de Sart Tilman begint, de kuitenbijter uit de finale van Liége-Bastogne-Liége. Sart Tilman: 3,7 km aan gemiddeld 5,9% stijgingspercentage. Natuurlijk moesten we die dus ook op. Het beloofde een spannende finale te worden. Beloofde, tot Sven en yours truly zich lieten ringeloren (™ M. Wuyts) door de Swa die zijn achterstand inschattende tot de conclusie kwam dat hij als laatste ging eindigen. Hij besloot dus maar voor de “Wacht efkes, mijn ketting ligt er af!”-truuk te gaan. De tijd dat die er terug op lag (negers en mechaniek, het komt nooit goed) was hij natuurlijk terug op adem en smelte onze opgebouwde voorsprong als sneeuw voor de zon.
Soit, dan terug naar beneden, alhoewel hier normaalgezien Sven de snelste moest zijn omdat hij de zwaartekracht meeheeft was hij hier ook de laatste, wegens “verloren gereden op weg naar boven”. Yup, ergens halverwege de Cote de Sart Tilman is er een splisting waarvan één kant verder naar boven gaat en één naar beneden. Toen Sven dat zag (en de leiders al lang niet meer) moest hij dus gedacht hebben: “Ha! Die *beklimming* dat zal wel hier naar beneden zijn zekers?” Goed geprobeerd Sven.

Zoals U ziet hebben we na afloop op een terras naast de Ourthe het klassieke wafelfestijn gehouden. Voor alle foto’s bezoek gerust de Flickr-set.

Tot volgend verslag. (dan met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid geschreven door een andere Vriend van de Bruine Streep 😉 )

Advertisements

4 responses to “Ritverslag: La Buissoniere

  1. Beste BruineStreepSymphatisanten,

    Toch even melden dat m’n ketting het sportief onderaan de Sar-Tilman begaf => pakt op ‘n 80m. Vervolgt met de woorden: “Gijlle moet op mij nie wachten”!!!. Beide heren zijn dan met hoop op gratie om hun voorziene vernedering in te dijken, en als welgekomen verpozing op de ongeklopte (kop)man v/d dag blijven wachten. Deze heeft van meter 100 als ware leider de trent v/d dag verder gezet, en zonder enig “gevaar” of “zicht” van beide heren dit laatste kroonstuk met ruim overschot bedwongen.
    De slag- en tevens dagzin “It’s lonely at the top” was voor deze simple Congoliain een feit.

    Gegroet,
    Swa

  2. seg pascal, was da daarom da gij op uw werk zo scheef liep?

  3. Paradisio was de max! 😉

  4. Mr. Temst,
    Gefietst of nie ‘s maandag loop ik sowieso scheef. De clubkampioen in spe wilt niet meer beschimpt worden. RESPECT!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s